Eens was ik een vreemd`ling voor God en mijn hart;
Ik kende geen schuld en voelde geen smart.
Ik vroeg niet : Mijn ziel doorziet gij uw lot?
Hoe zult gij rechtvaardig verschijnen voor God?

Al sprak daar een stem uit de Heilige Blaân
Van 't Lam, met de zonden der wereld belaân,
Ik zocht bij de kruispaal geen veilige wijk:
'k Stond blind, en van verre in mij zelven zo rijk.

Ik deed als Jeruzalems dochters weleer;
Ik weende om de pijn van mijn lijdende Heer',
Ik dacht er niet aan , dat ik zelf door mijn schuld
Zijn kroon had gevlochten, Zijn beker gevuld.

Maar toen mij Gods Geest aan mijzelf had ontdekt,
Toen werd in mijn ziele de vreze gewekt.
Toen voelde ik wat eisen Gods heiligheid deed;
Daar werd al mijn deugd een wegwerpelijk kleed!

Toen vluchte ik tot Jezus! Hij heeft mij gered;
Hij heeft mij verlost van het vonnis der wet;
Mijn heil en mijn vrede en mijn leven werd Hij:
Ik boog me en geloofde, en - mijn God sprak mij vrij.

Nu ken ik die waarheid, zo diep als gewis,
Dat Christus alleen mijn gerechtigheid is:
Nu tart ik de dood nu verwin ik het graf.
Nu neemt mij geen satan de zegekroon af!

Nu reis ik getroost onder 't heiligend kruis
Naar`t erfgoed daarboven, in 't Vaderlijk huis.
Mijn Jezus geleidt mij door de aardse woestijn .
Gestorven voor mij! 'zal mijn zwanenlied zijn.

R.M. M'Cheyne
November 18, 1884

Deze en de originele tekst kunt u ook downloaden en printen!