“En als zij gebeden hadden, werd de plaats in welke zij vergaderd waren bewogen...” (Hand. 4: 3)
Een apart wonder gebeurt te Jeruzalem. De Pinkstergemeente is bij elkaar. Met hoe groot aantal weten we niet. Waarschijnlijk moeten we denken aan de apostelen met een aantal uit de eerste Pinksterkerk. Ineens, na het gebed, wordt de plaats waar zij vergaderd zijn, bewogen.
We moeten hier niet gering over denken. Het woord voor „bewegen‟ gebruikt, geeft bijvoorbeeld aan de slingerende of schommelende beweging van een schip door de wind. De aarde schudt, de bodem golft. En de zaal, waar zij samen zijn, wordt bewogen. Zo, dat het duidelijk waarneembaar is voor allen, die hier tegenwoordig zijn. Dit wonderteken schenkt de Heere vanuit de hemel op het gebed van die hier zijn. De Heilige Geest verbindt hier het gebed met het teken, dat gebeurt.
Donkere wolken hingen boven deze kerk. Petrus en Johannes waren gedaagd voor de Joodse raad vanwege het wonder, dat gebeurd was in de genezing van de kreupelgeborene. Wel waren zij losgelaten en tot deze vergadering gekomen. Maar zij brachten een boodschap, die ten zeerste aan moest grijpen. De oversten en schriftgeleerden hadden de apostelen verboden te spreken en te leren in de naam van Jezus. Met zware dreigementen hadden die hoogwaardigheidsbekleders dat verbod onderstreept. En hoe benauwend is die boodschap voor de Pinksterkerk. Immers betekent dit niet minder dan dat de poort tot het lijden nu geopend is.
De Pinksterkerk is kerk “onder het kruis” geworden. Veel strijd wacht haar. Zij moeten de voetstappen gaan drukken in dat lijden en strijden van Christus Jezus. Maar voor de strijdende kerk is er vanuit de hemel een venster geopend. Een venster naar de troon van Gods genade. En daar doorheen klimt het gebed des geloofs van die hier vergaderd zijn op tot God.
Er staat, dat zij eendrachtelijk hun stem tot God opheffen.
Het ware geloof is Godverheerlijkend. Door dat geloof zien zij, dat het gaat over de vijandschap tegen Gods Gezalfde (Psalm 2). Joden en heidenen spannen samen en woeden tegen Hem. In dat geloof vragen ze niet naar de uitkomst voor zichzelf, maar of de Heere Zijn knechten Gods Woord met vrijmoedigheid moge doen spreken en Zijn wonderen moge openbaren. Juist door dat geloof hebben zij in hun gebed niet zichzelf op het oog, maar de Heere. Daarom is dit gebed het wonder, voordat het wonder gebeurt.
En nu: onmiddellijk geeft de Heere vanuit de hemel een teken op het gebed. De plaats, waar zij vergaderd zijn, wordt bewogen. En dat niet tot hun verschrikking. Dan zouden ze in benauwdheid de vergaderzaal uitgegaan zijn, vrezend dat het gebouw zou instorten. Duidelijk staat hier echter, dat ze niet benauwd, maar vervuld worden met de Heilige Geest, en het Woord Gods met vrijmoedigheid spraken. Het is een teken van Gods gunst voor Zijn strijdende kerk.
Misschien zegt u wel: daar horen we vandaag niet van, dat de plaats bewogen wordt. Och, de Heere leeft voor Zijn strijdende kerk ook vandaag nog. Maar nu gaat het juist om dat gebed des geloofs, dat de eer van God het allereerst bedoelt. Vleselijke strijd staat altijd in de weg. Dan zitten we er zelf tussen. Dan kunnen we misschien wel voor de waarheid strijden, maar we hebben nog nooit in eigen leven geleerd, dat het om God te doen is. En langs die weg is de Heere een gebedgevend en -verhorend God. Dit wonder is ook een teken van Gods almacht. Zij hebben God aangeroepen als de Almachtige, de Schepper van hemel en van aarde. Dan is het maar een wenk van Zijn almacht, dat de aarde bewogen wordt. Wat is die almacht hier in wijsheid geopenbaard. Niet zo, dat het gebouw in elkaar stort, maar dat het spreekt tot die Pinksterkerk, die de poort tot het lijden en strijden geopend ziet. Vergeet het niet, dat deze almacht staat in dienst van de grote Gezalfde van Psalm 2. Die korte schok, die het gebouw beweegt, spreekt in duidelijke taal toch van Hem, Die van eeuwigheid als Koning van Zijn Sion is aangesteld. Terwijl van rondom alles vergaderd wordt tegen Gods kerk om haar weg te vagen, spreekt de Heere vanuit de hemel: “Zie nu hoe machtig uw Koning is.” Zijn handen behoeven zich maar te bewegen, en de aarde beweegt.
Zo wordt de benauwde kerk, die onder het kruis van lijden en strijden terecht komt, vanuit de hemel onderwezen en vertroost. Sions Koning zal Zijn vijanden tot de volle nederlaag brengen, en ook vijanden doen buigen onder Zijn Woord om Hem te kussen, eer dat Zijn toorn ontbrandt. Wat is de macht van deze Gezalfde dan groot. Hij beweegt de plaatsen, waar een biddende kerk is. En het Woord van dood en leven beweegt door Zijn macht het zondaarshart zo, dat het verbroken en verbrijzeld om God leert roepen. Het gaat er nu maar om, dat u dit teken verstaat. Het is het teken dat spreekt van het Woord Zijner macht. Al zijn zulke tekenen er niet, dat Woord is u gepredikt. Wat voor vrucht heeft het bij u gedragen?
Eenmaal zullen alle plaatsen hier beneden bewogen worden. Dan openbaart de grote Gezalfde van Psalm 2, de Koning der koningen, voor het laatst Zijn almacht tegen de in de dienst der zonde weggezonken wereld. We horen nu reeds een voorspel van de grote dag van Zijn toorn. De Gezalfde laat Zijn voetstappen horen. Bent u bereid Hem als Rechter te ontmoeten? Zalig is Gods Sion, dat door alles heen Hem als haar gezalfde Koning mag kennen. Dan zal Hij op haar gebed alles bewegen om haar binnen te halen, boven de strijd uit, in eeuwige glorie.
Wijlen ds. D. Slagboom
| < Vorige | Volgende > |
|---|